Home > Uncategorized > Vind ik leuk! Of toch niet?

Vind ik leuk! Of toch niet?

Maandagmorgen, 09:00, de wekker op mijn telefoon is net afgegaan. Wat mij betreft veel te vroeg, dus na drie keer snoozen geef ik me dan eindelijk over en ontkom ik niet aan het feit dat ik mijn bed uit moet. Waar andere mensen meteen naar het koffiezetapparaat strompelen. Of onder de douche springen.  Hou ik er een andere gewoonte op na. Ik ben er niet trots op. Maar het checken van Facebook is langzamerhand één van mijn ochtendrituelen geworden.

Kortom we kunnen het niet langer ontkennen, we digitaliseren alles. We digitaliseren onze vrienden, onze interesses, onze hobby’s en onze gedachtes. We digitaliseren zelfs het nieuws wanneer we een relatie  aan gaan. En dit doen we allemaal online. Het online leven van mensen vermengt zich steeds meer met het offline leven. Deze maxitrend heet ook wel mass mingling. Dat we graag aan elkaar vertellen hoe het gaat en hoe we ergens over denken is van alle tijden. De mate waarin we het nu op internet doen niet. Ondanks dat het allemaal erg amusant, praktisch en leuk is kleven er ook gevaren aan.

Inmiddels alweer even geleden was ik op de Media Future Week. Daar sprak socialmedia-criticus Andrew Keen over de invloed van social media in de samenleving. Zijn speech maakte veel indruk op me en zijn woorden spoken nog vaak door mijn hoofd als ik ’s ochtends mijn Facebookpagina open. Andrew Keen heeft nog al een kritische houding tegenover social media en met name Facebook. Samen met  een hoop andere critici probeert hij ons te waarschuwen voor juist deze trend.

Terwijl veel mensen denken dat we alleen maar socialer worden, positioneren we ons volgens Andrew Keen steeds meer als individu. Social media geeft ons de kans ons met elkaar te verbinden en veel met elkaar te delen. Echter we worden er alles behalve socialer van en zijn we meer op ons zelf aangewezen. Na de telefoon en later het mailen en smsen zijn we ondertussen al ver verwijdert van persoonlijk contact. We isoleren ons van steeds meer van elkaar. Technologiesocioloog Sherry Turkle  heeft een passende variant op de beroemde woorden van Marshall McLuhan “We shape our tools and thereafter our tools shape us” Op de volgende manier stelt zij dat de moderne technologie ons verandert: “We are shaped by our tools. And now, the computer, a machine, on the border of becoming a mind, was changing and shaping us.”

Daarbij verdwijnt de diepgang van de mensheid.  Door de juiste foto’s te uploaden, andere pagina’s te ‘liken’ en door te zeggen wat je denkt, doet en waar je bent creëer je een bepaalde ik op het internet.  Wanneer iemand altijd vrolijke berichtjes plaatst en veel op de knop ‘vind ik leuk drukt’, wordt op Facebook aardig gevonden. Echter diegene natuurlijk ook wel eens chagrijnig of boos maar dat wordt niet op Facebook gezet.  In een onderzoek van frankwatching naar de negatieve kanten van social media word Phil Baumann, CEO van CareVocate, genoemd. Hij zegt : ‘Sociale media verspreiden emoties nu eenmaal sneller dan redelijkheid. Is dat misschien het probleem van de 21ste eeuw?’

En zo zijn er nog een tal van negatieve voorbeelden te noemen. Persoonlijk vind ik dat we veel waarden moeten hechten aan de gevaren die social media, maar ook het mass mingling met zich mee brengen. Wanneer ik lees dat Joost vindt dat André lekkere koffie kan zetten. Of dat Rosa net zo goed wat langer had kunnen blijven liggen omdat ze vertraging heeft en nu toch te laat komt, begin in me steeds vaker af te vragen waar we nou eigenlijk mee bezig zijn.

http://www.frankwatching.com/downloads/ebooks/de-zwarte-kant-van-sociale-media-2012.pdf

Advertenties
Categorieën:Uncategorized
  1. David Willemsen
    18 juni 2013 om 12:01

    Bij deze trend ook al doe ik er in kleine mate aan mee, krijg ik steeds vaker plaatsvervangende schaamte. Ik wil niet weten dat het vanavond “sushitime with the grils” is en ik wil ook niet weten dat Klaasje een nieuwe relatie heeft. Toch verwijder ik mijn account niet en ga ik door met het “bespieden”, want zo voelt het, naar mensen die ik mijn vrienden noem. Het gros van deze mensen ken ik van gezicht maar als ik op straat loop kan er met veel moeite een “ja wij zijn vrienden op Facebook wuifje” uitgeperst worden.
    Gelukkig heb ik vrienden die het erg waarderen elkaar in leven de lijven te ontmoeten. Online vertellen we elkaar weinig zodat we offline nog iets te bespreken hebben.
    Maar als we dan op een terras zetten met elkaar merk ik dat mensen om ons heen het hebben over de reactie van Peter op de post van Suzanne en dat echt HI-LA-RISCH was.
    Is het een onmogelijke opgave geworden om gewoon naar een terras te lopen en er vanuit te gaan dat je elkaar daar wel tegen komt? En kunnen we in de toekomst misschien iets minder gênant omgaan met onze eigen zelfbeeld? Iets minder foto’s met rare Donald Duck bekkies? Iets minder ranzige voedselfoto’s?
    Iets minder ONLINE en iets meer OFFLINE??

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: